6ef92dc9

Vele Handen.. Deel 18 - Marjolein van der Heide

Fri, 22 Aug 2025 07:59:08 GMT

".. Super fascinerend en ook gewoon nog niet klaar .."

In haar borduuratelier legt Marjolein me uit hoe ze stoffen rijk versiert om ze mooier te maken. Van oorsprong voor de catwalk maar inmiddels zijn er ook andere toepassingen vanwege hoe ook de mode-industrie zich ontwikkelt. Om bijvoorbeeld kleding een beetje op te pimpen om te hergebruiken, maar ook kunsttoepassingen. Marjolein gebruikt daar verschillende borduur technieken voor. Denk bijvoorbeeld aan versieringen met kralen, pailletten, zijdegaren of leer … alles wat er maar mogelijk is. “Ik vind de techniek ook vooral super interessant.”

Ze is met Broderie d’art, de ambachtelijke Haute Couture borduur techniek, inmiddels zo’n niche geworden dat professionals en mensen uit het vak graag dingen bij haar willen leren. “En dat vind ik bijzonder, ik haal daar heel veel inspiratie uit”. Ze vindt het dan ook vooral heel mooi om anderen daarin mee te nemen en samenwerkingsprojecten aan te gaan.

De kennis van naaien, hoe patronen werken, hoe ze in elkaar zitten beheerst Marjolein ook maar voor haar zit haar kracht en kennis echt in het borduren, de stof, de patronen bewerken. Iemand anders is dan beter in die patroondelen weer in elkaar te naaien.

De tijd van borduren naast een andere baan is voor haar voorbij. In de 10 jaar dat ze inmiddels zelfstandig is heeft ze bijzondere projecten mogen doen, mooie dingen gemaakt en inspirerende mensen ontmoet. “Super fascinerend en ook gewoon nog niet klaar dus dat is echt heel erg leuk!”

Marjolein beschrijft zichzelf als een rustige en inspirerende docent die heel erg denkt vanuit techniek en inspiratie en dan naar mogelijkheden kijkt van wat je allemaal kan maken. Ze hoopt dat ook op die manier over te kunnen brengen. Creatieve vrijheid begint voor haar met het beheersen van de techniek. Het proces van ontdekking en creatie is voor haar essentieel, “ik laat mensen zien wat mogelijk is en hoe ze hun ideeën kunnen vertalen naar iets tastbaars”. Soms heeft iemand een steuntje in de rug nodig om zijn of haar visie te visualiseren. Of het nu gaat om een kleinschalige opdracht of een groot project, het geeft haar voldoening als mensen blij zijn met het eindresultaat.

Op de vraag waarom ze het doet antwoord ze resoluut: “Ik hou ervan om mooie dingen te maken”. Na een overpeinzende stilte vervolgt ze hoe bijzonder ze het vindt wanneer je bepaalde kennis hebt om te ervaren dat anderen dat dus mooi vinden en dat weer over te brengen en mee te inspireren.

Hoewel het een lastig vak is om compleet zelfstandig te kunnen functioneren als professional is het haar inmiddels wel gelukt. Vanwege goedkope concurrentie in het buitenland kan ze niet alleen teren op opdrachten voor ontwerpers. Er blijkt echter ook vraag te zijn naar haar specifieke kennis. Zo zijn er ateliers die dat zoeken of mensen die in het vak van kleding maken zitten. Een groot deel van haar werk zit dan ook in het lesgeven. Op scholen voor fashion en design bijvoorbeeld. Maar ook in haar eigen atelier of heel specifiek voor een maatwerk project om te helpen waarna een opdrachtgever zelf weer verder kan. Daarvoor moet ze zichzelf blijven ontwikkelen, dus eigen projecten blijven doen en samenwerkingen zoeken. Gelukkig vindt ze dat ook een mooie uitdaging.

Waar ze haar inspiratie vandaan haalt is heel breed. Dat kan van alles zijn, iets uit de natuur, de mooie sierlijke vormen van een ijzeren hekwerk. Dat kan zijn uit boeken, een plaatje …eigenlijk alles. Je kan zoveel vertalen, de vorm, de kleur, het materiaal. Er is zoveel dat kan inspireren om weer over te brengen naar een borduur ontwerp. Het is ook heel verschillend; Een opdracht dat moet passen bij een thema of een patroon van een jurk waar iets op moet. Dan is de vorm bepalend en de kleur weer symbolisch. “Gewoon zo veel variatie. Het leukste is al die verschillende stappen in het creatieve proces dat leidt tot het eindresultaat”.

Eigenlijk heeft ze al gerealiseerd wat ze wilde bereiken. Een eigen atelier, lesgeven op scholen, een stage bedrijf zijn. Wat ze nu doet voelt wel als: ‘Waar ik ben is wat ik zou willen”. De opdrachten die komen zijn dus eigenlijk iedere keer cadeautjes, en gebeurt er dan weer iets of komt iets uit een onverwachte hoek? Super!

Toch is er ook wel eens een stemmetje dat vraagt of ze niet groter moet worden of naar een andere plek moet verhuizen. Maar dat brengt voor Marjolein ook weer een andere druk met zich mee. Een druk die zij als ‘killing’ ervaart voor het creatieve proces. En dat is beslist niet iets wat ze wil. “Ik zit veel meer in het proces en face to face contact. Lekker als mensen hier zijn dat je dingen uit de kast kan trekken van joh, als je dat bedoelt, kunnen we ook dit laten zien …”.

“Het is een fijne uitdaging om jezelf te blijven ontwikkelen en nieuwe kansen en samenwerkingen te zoeken. Het is OK zoals het nu is”.

Op de website van Marjolein https://marjoleinvanderheide-broderiedart.nl/ vind je meer informatie over deze borduurtechniek evenals de verschillende workshops die je kan volgen.

Ook is ze via Instagram te volgen op: https://www.instagram.com/marjolein_van_der_heide/

Vele Handen.. Deel 17 - Marijakeramiek

waldovs (Waldo van Suchtelen) — Fri, 13 Jun 2025 09:03:35 GMT

".. Ik geef nooit snel op. Dat hoort niet bij me .. "

Op de vraag wie ze is, reageert Marija van @marijakeramiek dat ze iemand is die ervan houdt om gewoon spontaan dingen te doen. Iemand die enorm kan genieten van dingen die zomaar ontstaan. Iemand die ook graag helpt, die energie krijgt van meedenken aan een oplossing voor een probleem. Iemand die echt kan genieten van kleine dingen.

Marija heeft een chronische aandoening die overal in je lichaam pijnklachten veroorzaakt in het bewegingsapparaat; Fibromyalgie. Dat botste enorm met het spontane karakter van Marija. Zij was bang dat ze daardoor niet meer echt kon zijn wie ze is. Iemand die intens kan genieten van kleine dingen zoals een boek, een woord, een kleur. Het was dan ook heel lastig voor haar om met haar aandoening om te gaan. Heel lang kon zij op wilskracht blijven draaien ondanks de pijn. De laatste twee jaar is de pijn echter heftiger geworden. Wanneer mensen haar vragen hoe ze het doet, altijd zo blij zijn, is haar antwoord dat juist omdat ze zo intens kan genieten van die kleine dingen, de blijdschap die ze daarbij ervaart, dat juist dát haar energie geeft, haar kracht geeft.

Positief en optimistisch zijn is iets wat hoort bij Marija, denken in oplossingen. “Dit kan ik niet, dat is vervelend, maar wat kan ik wel? Ik hou niet van onmogelijk. Ik hou van mogelijkheden. Dat is mijn kracht. Ik geef nooit snel op, dat hoort niet bij me. Ik moet mij nu echt helemaal vinden in de balans dat ik mijn pijn wel ervaar, maar niet ben. Ik ben de maker van mijn gedachten. Ik kan dus ook mijn gedachten veranderen. En dat geeft mij kracht!”

De afgelopen 8 jaar heeft ze niet veel met klei kunnen werken vanwege haar ziekte. Te moe van het werk bleef er geen energie over voor haar keramiek. Ze heeft haar werk nu op moeten geven en daardoor is met klei werken waar Marija zich nu vooral op wil focussen. Ze haalt daar heel veel uit. “Je bouwt iets, er ontstaat iets vanuit je binnenste”. Daarom maakt ze niet zo vaak schaaltjes en dingetjes. Het maken van bijv. een boomstronk of een huis, daar haalt ze heel veel uit. Vaak realiseert ze zich pas later wat ze eigenlijk gemaakt heeft, iets wat ze toen gevoeld heeft. Zo had ze een huis gemaakt met 5 deurtjes en alles stond open. Dit was haar gezin, de vijf personen en de transparantie die het gezin kenmerkte.

Haar inspiratie haalt ze uit “van alles …ècht alles. Vooral uit de natuur natuurlijk. Het bos bevat zoveel vormen, iets wat wij mensen niet maken. Daar kan ik echt van genieten”. Maar ook een wolk of mensen die blij zijn. Alles geeft haar energie en inspireert haar. Mensen die iets van hun leven maken, een bepaalde verandering dat vindt ze geweldig om te zien.

Marija is in oorlogstijd naar Nederland gekomen vanuit Bosnië waar ze al heel veel verschillende creatieve dingen had ervaren. Haar zus en zwager waren hier toen ook al en hij is kunstenaar. Om de tijd in het AZC te doden stelde hij voor om te proberen eens iets van gips te maken. En zo is het begonnen. Haar achternaam betekent ook, en toeval bestaat niet, ‘Pottenbakker’. Ook de bijbel inspireert haar met referenties aan pottenbakkers dat “Wij zijn in Gods handen zoals klei in de handen van een pottenbakker”. Deze elementen spraken Marija enorm aan en is toen gaan onderzoeken of dat iets was voor haar, kleien. “Ik was gewoon verkocht, echt ook zo mooi dat mijn achternaam ‘Pottenbakker’ betekent”.

Het is eigenlijk niet alleen bezig zijn met klei, het geeft uiting aan alles wat voorafging aan datgene wat je maakt. “Dat proces vind ik heel mooi”. In haar volledige focus wanneer ze bezig is, ervaart ze ook interne rust. Vanwege haar aandoening en de pijn veroorzaakt door haar aandoening zou ze eigenlijk niet te lang bezig moeten zijn maar ze kan bijna niet stoppen. “Dan ben ik zo intensief daarmee bezig en dan zie ik lijnen ontstaan. Dat is gewoon geweldig”.

Marija probeert ook andere mensen te stimuleren om iets creatiefs te gaan doen. Ze hoopt echt door te geven om gewoon door te gaan, “iets doen waar je je gevoel in kunt uiten. Dat vind ik heel belangrijk. Door wat je maakt, krijg je weer energie terug, eigenlijk van jezelf. Jij verbindt je met jezelf door jouw uiting en dat geeft je energie terug”. Ook wil ze graag mensen met fibromyalgie of andere beperkingen stimuleren om iets creatiefs te ondernemen. Mensen die een beperking voelen geven zich ook niet snel ergens voor op. Ze hebben dan betaald en moeten dan misschien wel afbellen. Dan kunnen ze dus niet doen wat ze graag willen. “Als je het dan hier doet bij mij, dan zit je ook niet vast, dan bel je gewoon af en dan doen we het een andere keer. Dat lijkt me mooi, op die manier zelf workshops geven inclusief mensen die een beperking voelen”.

Marija vindt het geweldig om de blijdschap te zien die mensen ervaren door iets beginnen te maken, iets wat van jou is, waar je mee worstelt uit te beelden in klei. Je maakt je hoofd leeg. Ook vindt ze het leuk om ouderen te helpen. Acht jaar lang heeft ze voor haar werk ouderen geholpen, in tegenstelling tot hun beperkende overtuiging, te laten ervaren wat ze wèl kunnen. Ze vindt het geweldig om dan te horen: “Oh, ik heb toch iets gemaakt!”. En vervolgens mensen stimuleren om te denken: “Misschien kan ik wel meer”. En dat hoeft niet met klei … “ga tekenen als dat je ding is”. Het draait om de kracht te ervaren wat je bereikt wanneer je andere gedachten kiest.

Zo gaf Marija aan haar moeder die in een verzorgingstehuis zit in Kroatië, een boek en stiften om mee te tekenen. “Dat is niks voor mij. Dat kan ik niet” was de eerste respons. “Het hoeft ook niet perfect te zijn” was het antwoord van Marija. Haar moeder kan er nu niet mee stoppen... “Dat is mooi. Dat maakt me blij”.

“Het maakt niet uit wat je doet maar ga het gewoon doen”.

Vele Handen.. Deel 16 - Kitas - bags & more

waldovs (Waldo van Suchtelen) — Thu, 30 Jan 2025 19:42:07 GMT

".. dan is het er in één keer .. "

“Ik ben gewoon Anne, ja, er is niet zo veel meer verhaal” antwoord Anne van @Kitas.by.anne op de vraag wie ben je? Ze heeft industrieel ontwerpen gestudeerd in Delft en werkt als docent Industrieel Product ontwerpen bij een Hogeschool.

Anne maakt tassen en gebruikt daarvoor heel veel restmateriaal en afval. Het liefst gebruikt ze materiaal van oude kites (gebruikt om mee te kitesurfen) “dat vind ik prachtig”, maar ook wetsuits die niet meer bruikbaar zijn om mee te kitesurfen, waar het materiaal nog heel mooi van is, kunnen heel goed nog verwerkt worden in de ontwerpen van Anne.

Al heel lang maakt ze dingen met haar handen, ook heel grote constructies van wel 3 bij 6 bij 8 meter. Dat vond ze geweldig om te doen, maar was wél heel heftig. Zwaar voor haar handen, en er gaat per stap heel veel tijd in zitten. “Dus ben ik overgestapt naar tassen. Die vind ik heel mooi, en het is heel magisch om telkens weer zo’n nieuwe vorm te zien ontstaan.” Altijd al heeft ze naar die mooie kites in actie staan staren toen ze dacht: “Zijn er niet gewoon nog oude te krijgen?”. En die zijn er heel veel. Heel Nederland ligt er vol mee. Er komen kleine gaatjes in of scheurtjes. Dan is het niet meer veilig om ze te gebruiken en moeten ze vervangen worden. Het is ook een emotioneel product. Veel kitesurfers vinden het lastig om hun kite weg te gooien. Zo heeft Anne meer kites om te verwerken en de mensen die een kite doneren krijgen een tas naar keuze van hun eigen kite. Aan de andere kant komt het ook voor dat ze helemaal geen binding hebben met hun kite en dan vragen ze om een andere kite te gebruiken. “Dan kijk ik even wat ik heb liggen”.

“Ik vind het heel erg leuk om iets te maken wat telkens anders is” vervolgt Anne op de vraag waarom ze haar tassen maakt. “En omdat er in de kites allemaal van die details zitten, dat springt heel erg naar voren”. Soms maakt ze daarom ook wat het materiaal haar ingeeft. Dat vindt ze heel erg leuk. “.. dan is het er in één keer”.

Daarnaast was er tijdens haar opleiding (in 1990) al het besef dat zij als ontwerpers ook moeten zorgen dat het voldoen aan de vraag voor nieuwe producten duurzaam moet gebeuren. Naast haar studenten daarbij helpen in haar werk wilde ze zelf ook iets met die afval berg. Het maken van tassen “is niet eens een druppel op de gloeiende plaat, echt niet”. Maar het gaat erom dat afval waarde heeft en dat probeert ze te laten zien. Dat we eigenlijk heel veel weggooien.

Tot slot vindt ze het gewoon heel fijn om te ontwerpen. “Dat kan ik niet laten”. Ze vindt het heel leuk om met jonge mensen te werken. Hartstikke leuk om die te coachen maar dan wil ze aan het einde van de dag “ook effe los, gewoon even doen wat ik leuk vind”. Meer dan ontspanning is het enthousiasme om dat wat er niet is wel te zien en dan het te laten ontstaan … het maken. “Dat is heel fijn”. Heel leuk om dat ook te zien bij anderen en hun te zien groeien. Zelf was ze ook echt helemaal niet een echte tassenmaker. Ze heeft een ander vak en hier ziet ze zichzelf nu ook in groeien.

Haar inspiratie kan ze dus krijgen van wat het materiaal haar ingeeft, van vragen die mensen aan haar stellen waar ze zelf nog niet over nagedacht heeft of van alles om haar heen, op straat, in de trein …. “inspiratie zat .. teveel altijd”.

Anne maakt haar tassen vooral om mensen blij te maken. Zelf wordt ze er ook blij van. Ze vindt het heel erg leuk om zoveel complimenten te krijgen van mensen die echt blij zijn. Dat zijn de mensen die het idee hebben dat ze hun kite niet zomaar weggooien, dat ze er op deze manier nog een herinnering aan hebben.

Naast mensen blij maken wil Anne ook gewoon laten zien dat je nog heel erg mooie dingen kan doen met afval, dat het nog niet afgedankt is en dat we die extra flow een serieuze kans moeten geven. Het zijn opvallende tassen die vragen uitnodigen. Wanneer haar klanten dan trots het verhaal vertellen over hun tas dan hoopt Anne dat men geïnspireerd wordt om te denken: “De reststroom, dat heeft waarde. Dat maakt mij ook blij, kijken wat ik er in mijn eigen veld mee kan doen”.

Benieuwd? Geïnspireerd? Bezoek vooral Annes website www.kitas-bags-and-more.nl om haar tassen te bewonderen of er meteen een te bestellen, voor jezelf of als cadeau.

Vele Handen.. Deel 15 - Een kerstspecial

waldovs (Waldo van Suchtelen) — Mon, 23 Dec 2024 22:23:30 GMT

Dreamwordsproductions - Simply because they have a dream too

Een inspirerend verhaal over geluksengeltjes die de wereld in vliegen voor een goed doel

Amanda van @dreamwordsproductions begint zichzelf te beschrijven als een heel gevoelsmens. Dat ben ik! Iemand die graag inspiratie geeft aan anderen en tegelijk ook graag geïnspireerd wil worden. Ook ziet ze zichzelf als een heel gepassioneerd persoon. Passie is een grote drijfveer in haar leven.

Inspiratie geven doet ze door gewoon zichzelf te zijn. Haar vader noemde haar altijd ‘m’n engeltje’ en ze weet niet of het een bepaalde missie is maar ze helpt heel graag anderen. Ze wil er heel graag voor anderen zijn. Eigenlijk denkt ze liever eerst aan een ander dan dat ze aan zichzelf denkt. Of het nu bekenden of onbekenden zijn, maar dat je met hele kleine dingen iets kan betekenen voor een ander. Dat is typerend voor Amanda. Naast dat ze veel voelt, ziet ze ook heel veel. Een kind met losse vetertjes of het oude vrouwtje dat moeite heeft met oversteken, door een helpende hand te verlenen probeert ze zo op haar manier de wereld een beetje mooier te maken… “door te zijn wie ik ben, denk ik”.

Amanda vliegt al 27 jaar over de hele wereld voor haar werk als purser. Op de vraag hoe ze geïnspireerd wordt antwoordt ze dat “iedereen z’n eigen kerosine nodig heeft”. Haar kerosine, of inspiratie, haalt ze zeker ook uit haar reizen. Elke keer andere passagiers, een andere crew, landen en culturen. Elke keer weer een andere setting. Dat is ook wat ze zoekt of beter, ook nodig heeft. “Nederland is heel mooi maar ik moet ook wel weg”.

Inspiratie haalt ze verder uit heel veel. Muziek, teksten mooie boeken. “Ik kan gegrepen worden door een woord, door een noot of door een melodie". Dat vertaalt zich weer in inspiratie in creatieve zin. Door zelf te gaan schrijven bijvoorbeeld, of te fotograferen en het maken van haar engeltjes voor een bepaald doel dat ze tegen is gekomen.

Amanda maakt engeltjes die als troost gebruikt kunnen worden of iemand geluk of kracht te geven. Geluksengeltjes. Die geluksengeltjes vliegen (ook letterlijk) de hele wereld over. Amanda heeft altijd wel een paar engeltjes bij zich. Ze geeft die dan bijvoorbeeld aan een vreemde na een gesprek of legt ze ergens neer dat ze niet weten van wie het afkomstig is.

Naast weggeven krijgt Amanda ook heel veel aanvragen. Voor iemand die ziek is bijvoorbeeld of als cadeautje.En nu zijn de kerstengeltjes natuurlijk heel geliefd.

Amanda ontwerpt de engeltjes zelf en elk engeltje is door Amanda zelf met de hand gemaakt. Een deel van de opbrengst gaat naar een weeshuis in Johannesburg in Zuid Afrika. Naar Milly en haar kinderen, Amanda’s grootste drijfveer waardoor ze is begonnen met haar engeltjes project.

Zo'n 15 jaar geleden ging de Flight Crew van Amanda mee om te helpen met een voedingsproject voor 750 kinderen in Zuid Afrika. Daar ontmoette Amanda Milly. Het project zat zo goed in elkaar en Milly was zo'n lieve vrouw dat Amanda het gevoel kreeg dat ze hier iets mee moest. "Ik kan niet naar huis gaan met m'n creativiteit en niks doen". Het zaadje was geplant. Ze begon met kaartjes maken van foto's die ze maakte over de hele wereld. Ze is altijd een project geweest, nooit een bedrijf, gewoon klein en via social media de wereld in gegaan.

Uiteindelijk heeft Milly zelf een weeshuis opgericht met 12 kinderen met de naam 'Village of Joy'. Een plek met heel veel positiviteit waar kinderen veel liefde krijgen. "Milly is een prachtige vrouw die haar hele leven inzet voor de kinderen in haar weeshuis".

Uiteindelijk werden de kaartjes engeltjes. "Ik heb daar altijd wat mee gehad". Bij het eerste engeltje dat ze maakte dacht ze "wow, dit is leuk!". Ze vond het een leuk idee om er een koffertje aan te hangen of een vliegtuigje omdat ze zelf vliegt. Een engeltje dat weg vliegt .. Zo is het begonnen.

Het geld dat Amanda ophaalt brengt ze persoonlijk naar het weeshuis wanneer ze weer op Johannesburg vliegt. Ze vindt dat één groot feest. "Ik probeer m'n hele koffer vol te stauwen met alles wat ze nodig hebben. Dan geef ik het geld in haar handen en zie ik ook wat er gedaan wordt met het geld". Zo heeft de schoolbus 2 keer gerenoveerd kunnen worden met het geld dat Amanda haar overhandigde. "Het is gewoon gaaf!". In de planning ligt om in Januari weer langs te gaan met het geld wat de laatste periode weer is opgehaald.

Milly heeft recent een beter onderkomen kunnen krijgen voor haar weeshuis. Natuurlijk hebben ze daar ook veiligheid, liefde en een dak boven hun hoofd. En nu hebben haar weeskinderen een eigen kamer. Er staat vooralsnog alleen een bed. "Hoe gaaf is het om met een mooi groot bedrag die kant op te gaan zodat die kamers ook meer aangekleed kunnen worden en ze hun eigen identiteit kunnen krijgen?"

De slogan waarmee Amanda zich inzet voor het weeshuis is: "Simply because they have dream too". "Hoe kunnen kinderen dromen als ze hun eerste levensbehoefte niet eens hebben?. Dus daar wil ik me graag voor inzetten."

TV hoeft voor Amanda niet, met engeltjes maken is ze gewoon bezig, ze creëert iets. "Soms weet ik niet hoe een engeltje wordt. Je begint ergens en het is altijd goed. Het is Zen. Ik kan de tijd verliezen wanneer ik engeltjes aan het maken ben.

Graag wil ze eigenlijk de wereld een stukje mooier maken met wat ze doet. Het geven van haar engeltjes brengt zoveel bijzonders met zich mee, een glimlach, mensen worden geraakt. " .. en dat met een klein engeltje die ik met heel veel liefde en energie maak. Om dat te zien vind ik zo mooi. Dat je met zoiets kleins iets heel groots eigenlijk kunt creëren. Er zijn mensen die het altijd bij zich hebben. Dat vind ik heel bijzonder".

Wil je ook een engeltje? Voor jezelf of voor iemand die wel wat kracht, geluk, licht of liefde kan gebruiken? Of wil je Amanda en Milly steunen met een donatie voor de kinderen in het weeshuis? Stuur Amanda dan een bericht @dreamwordsproductions of amanda@familieschoorl.nl

Vele Handen.. Deel 14 -Whellsoap

waldovs (Waldo van Suchtelen) — Tue, 19 Nov 2024 21:01:45 GMT

“Het leven is de inspiratie”

Op de vraag ‘wie ben je?’ antwoordt Hester van Whellsoap “ik ben van alles. Alles wat ik maar interessant vind om te doen kan ik leren”. De uitspraak van Pipi Langkous :“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan” is dan ook een favoriet van Hester. Ze staat open voor veel. “Wie ben je dan? Ik ben”, punt.

Opgeleid als grafisch vormgever voelt ze zich echter niet zo. “Het is niet dat ik dat ben”. Naast Whellsoap werkt ze bij een sauna waar ze meditaties en rituelen verzorgt. Ze beschrijft zichzelf als veelzijdig, nieuwsgierig en een volhouder. Toen haar partner waarmee ze Whellsoap is begonnen er mee ophield heeft ze in haar eentje Whellsoap voortgezet. Ze vindt het een mooi product dat ze maakt, waar mensen blij van worden.

"Creëren en de wereld een beetje mooier maken is écht wat ik doe". Op verschillende vlakken. “Kennelijk is het altijd m’n doel geweest”. Als grafisch vormgever met beelden. Met haar shampoo-, zeep- en conditioner bars ,van zoveel mogelijk natuurlijke ingrediënten, is het meer lichaam en verzorging net als haar baan bij de sauna. Op de markten waar ze staat met haar producten verkoopt ze ook aanverwante producten die ze er leuk bij vindt passen. Denk aan natuur sponsjes, sisal scrub zakjes en zeepbakjes waarvoor ze graag met haar dochter kringlopen afstruint om die weer bij haar zeep te kunnen verkopen .. nog een hobby erbij!

Haar producten bevatten (zoveel mogelijk) natuurlijke ingrediënten: kleien, essentiële oliën voor de geuren en olie en boters om te voeden. Het begon allemaal toen een vriendin de wens uitsprak om natuurlijke zeep en shampoo bars in haar salon te willen verkopen. Veelzijdig en nieuwsgierig als Hester is was het antwoord “Oh, leuk!” wat gevolgd werd door het zelf uit te proberen, zich erin te verdiepen .. eigenlijk gewoon ermee te spelen. Het spelen is inmiddels serieus geworden en zijn de producten nu echt goed. Ze bevatten geen plastics en zijn beter voor je lichaam als je goed voor jezelf wilt zorgen.

De inspiratie kwam in het begin door veel te sparren met haar zakenpartner over alle mogelijkheden. Nu komt het overal vandaan. Gesprekken met mensen, een bepaalde olie, of de kruiden die gebruikt werden bij de sauna, zelfs het zaagsel van een zagerij kan als inspiratie dienen! Het leven is gewoon de inspiratie.

Ze heeft het van haar moeder meegekregen om in alle aspecten van haar leven de wereld een beetje mooier te make. Zo ook met haar natuurlijke zeep en shampoo bars. Dit is altijd wel haar doel geweest in alles wat ze doet, misschien niet altijd heel bewust maar is er wel altijd ..

Neem vooral een kijkje op www.whellsoap.nl om de verschillende zeep en shampoo bars van Hester te ontdekken.

Vele Handen .. Deel 13 - Schuuratelier

waldovs (Waldo van Suchtelen) — Fri, 30 Aug 2024 09:43:39 GMT

Mieke @schuuratelier

Mieke van @schuuratelier beschrijft zichzelf als de dochter van een kunstenares die altijd kinderen om haar heen heeft gehad en de kunstacademie wilde doen. In de periode voordat ze daadwerkelijk de kunstacademie ging doen was ze au pair in Engeland. Tijdens haar studentenperiode aan de academie ontdekte ze dat ze heel veel plezier had in he maken van kunst maar ook dat ze kinderen om haar heen miste. Nadat ze de kunstacademie afgerond had moest er dan geld verdiend worden. Dat bleek moeilijk te zijn.

Mieke ging daarom haar brood verdienen in de kraamzorg waar ze het gezinsverband ontdekte. Ze realiseerde zich dat ze een echt ‘mensen mens’ is en niet een geïsoleerde kunstenaar. Ze vatte het idee op om iets met kunst te willen doen en met kinderen. Negen jaar later lijkt dan alles samen te vallen. In haar schuuratelier valt de liefde voor kunst en de liefde voor kinderen perfect samen. Ze kan haar creativiteit erin kwijt en werkt daarin samen met groepen kinderen.

Het maakt ook het kind in haar los “of zo…. Ik ben een vrij mens door wat ik doe.”

Mieke organiseert ateliers voor kinderen. Dat zijn ‘ontdek ateliers’. De kinderen krijgen verschillende materialen aangereikt die ze zelf mogen ontdekken. En daarmee ontdekken ze ook meteen de wereld om hun heen. Hiertoe heeft ze de opleiding Atelier in een koffer gevolgd. De visie is begrijpen met je handen. De focus ligt op het proces van het materiaalonderzoek en kinderen in een flow te krijgen. Een kind ziet bijvoorbeeld veel meer in een wc-rol dan die wij voor lief nemen als zodanig. Door daarbij naast het kind te gaan staan in plaats van er corrigerend boven te staan kijk je zelf ook weer anders naar de wereld om je heen. Opvoeden wordt er ook zo leuk van. Je ziet dan dat ze niet zomaar aan het spelen zijn maar dat ze aan het ontdekken zijn. Het denken van ons volwassenen zit ons vaak in de weg om te gaan ontdekken omdat we denken dat we al weten hoe het werkt. Door naast het kind te staan leer je zelf ook heel veel van je kind. Dat maakt weer iets heel erg levendigs in je los, verrijkt je en hoe je in de wereld staat. Een speelsheid in anders kijken naar de wereld dan hoe wij het voor lief nemen. Terug naar het niet weten en ontdekken wat er allemaal nog meer mogelijk is.

Ouders zijn dan ook aanwezig bij de sessies en krijgen een papiertje om aantekeningen te maken van wat het kind doet. Dat helpt om de kinderen die ruimte te geven die ze nodig hebben en de ouders om hun ‘handen op hun rug te binden’. Dit leert ouders om te zien wat hun kind eigenlijk precies doet. Thuis kunnen ze dan door werken op de interesse die hun kind toont in de sessies.

Het verlies van haar zusje is een sterke motivatie geweest om haar hart te volgen, haar dromen niet uit te stellen voor later en nu te leven. Met de tatoeage op haar arm draagt ze haar zusje altijd bij zich en herinnert de pauw in diezelfde tatoeage eraan dat het ook heel veel kleur geeft aan haar leven. Het verlies van haar zusje was een katalysator voor wat ze nu doet. Hoe wel met een rauw randje door het verlies is ze nog nooit zo gelukkig geweest met wat ze doet.

Op de vraag waar ze haar inspiratie vandaan haalt is het antwoord net zo kort als duidelijk. “Alles” punt. Overal in de wereld om ons heen zijn namelijk basis vormen te ontdekken; vierkantjes, rondjes, stipjes, streepjes … Wanneer je inzoomt op kleine dingen zie je dat ook weer terug in alles. Het is de basis van elk materiaal. Zo kunnen zaadjes (=stipjes) als versiering dienen. De kunst is om juist niet bestaand knutselmateriaal te kopen maar de mogelijkheden te ontdekken in afvalmateriaal. Bijv. zaadjes van de paprika laten drogen en als sprenkel materiaal et gebruiken. Of een wc-rol in stukken te knippen waardoor ringen ontstaan die je kan rijgen … en ga zo maar door.

Eigenlijk heeft ze al bereikt wat ze wilde bereiken zegt ze, maar wil nu graag meer mensen er mee in aanraking brengen. Iedereen wil graag dat men later ‘out of the box’ gaat denken. Dat leer je echter niet op school. Daar leer je juist heel erg volgens een a,b,c iets te maken naar een eindproduct. Ze wil met haar atelier zaadjes planten om inderdaad zo groot mogelijk te denken in mogelijkheden. Ze hoopt dan ook scholen te inspireren om vooral buiten die hokjes te gaan denken, niet naar een eindproduct. Laat het kind maar bedenken wat het eindproduct is.

Toen haar eigen zoontje naar school ging merkte ze hoe weinig creatief dat was. Hij was slecht te motiveren om iets creatief te doen totdat ze haar eigen methode toepaste. Er ging een wereld voor haar open toen ze zag dat haar zoon ineens knutselen, in de breedste zin van het woord leuk vond.

Wat doen we ze tekort door iets te laten maken wat dan moet zodat het meetbaar is wat ze kunnen …